De baby zonder naam

Woensdag: markt in Opèch, een dorp niet zo ver van Akil. Ook die belevenis willen we niet missen. Het is een bont gekrakeel van “kraampjes”: koopwaar allerhande uitgestald op de aangestampte aarde, daartussen slapende of kakelende kramers. Onder het bordje “quincaillerie” (ijzerwaren) staan felgekleurde plastic stulpen in de aanbieding die de vliegen van het eten moeten weghouden; in de “boucherie” (beenhouwerij) koop je knalgele T-shirts met in rode letters “I love shoes, boys and chocolate”. Voor elk wat wils dus… Amper prijzen, over alles moet gepraat worden of liever geroepen en geschreeuwd en dit in niet al te beschaafde krachttermen. Die klinken in het Creools even overtuigend als in het Nederlands! Zo’n markt is ook, en misschien zelfs vooral, een sociaal gebeuren, een wekelijkse ontmoetingsplaats waar de laatste nieuwtjes en roddels gretig worden doorverteld en beluisterd. Je maakt een marktkramer dus niet blij door vroegtijdig zijn handeltje leeg te kopen.
Op de terugweg even “aankloppen” bij de familie Florville: papa, vrij apatisch slachtoffer van een te dominante moeder, mama, waanzinnig diep weggezakt in een postnatale depressie (de buren zien hierin het resultaat van één of andere voodoobezwering van schoonmama), drie kindjes waarvan de graad van ondervoeding stijgt naarmate hun leeftijd daalt. Het jongste, een baby van een drietal maanden, is er het ergst aan toe. De papa –hij kent niet eens de naam van zijn eigen kind, maar wat maakt het uit- vroeg Jeannine al tot driemaal toe om raad, maar concreet is er na meer dan één week tijd niets veranderd. Jeannine aarzelt geen moment en in TSL krijgt de baby de eerste elementaire zorgen: een pamper –een buurvrouw vertelt terloops dat het kindje al een drietal weken onophoudelijk aan buikloop lijdt-, wat melk met een flinke portie antibiotica. Niets lijkt de baby nog te beroeren, elke vorm van aangeboren zuig- en slikreflex is verdwenen, de oogjes staren dof in een hopeloze verte. Het kleine meisje kreunt en kermt de ganse nacht door. Om te schreien heeft het niet meer voldoende kracht. Een stervend kind is een moeilijk te aanvaarden realiteit; een kind zien lijden maakt opstandig en bitter. Onder de morgen verzwakt het zienderogen. Deshydratatie? Longontsteking? Wie zal het zeggen. Wanhopig sprakeloos brengen we het naar huis. De diagnose is wreedaardig bondig: totale uitputting. De vooruitzichten al even uitzichtloos: “se Bondye ki konnen”. Alleen God weet… raad. De papa beaamt telkens met een absurd geladen “wi”. En we zien hem denken: binnen een tiental maanden kan deze lege plaats weer ingenomen zijn. Of beeldt de bevooroordeelde Westerling zich dit alweer in…