Vandaag krijg je je eerste rapport, meisje. We zijn allemaal heel benieuwd, vooral naar je gewicht. De wachtzaal van het dispensarium zit al behoorlijk vol, zien we, nadat we je thuis met Viola en je mama pick-ups gewijs hebben opgehaald. We zijn amper bij de doc (= verpleger) binnen waar jullie mama nu al jullie naampjes door elkaar haalt, of daar komt Jeannine in de consultatieruimte binnengestormd met… het script van een nieuwe film, waarin jíj dit keer niet de hoofdrol zal spelen. Venel, de voorzichtige chauffeur van dienst, is ondertussen met de pick-up een bevallende jonge vrouw gaan ophalen, die met vereende krachten uit de laadbak wordt gehesen en onder ruime belangstelling naar de onderzoekstafel wordt gedragen. De baby laat al de bovenkant van het hoofdje zien en met de hulp van een zuignap, een stoïcijns kalme doc en een tandenbijtende mama laat een goed uit de kluiten gewassen (4 kg) meisje haar eerste kreetje horen. “Mèsi Bondye”, prevelt de mama met haar laatste krachten. “Mèsi”, beamen de omstaande familieleden. “Oef”, reageren we opgelucht. Na meer dan drie dagen barenspijnen, een helse tocht achteraan op de moto –de regen heeft heel wat putten bijgemaakt in de al niet te comfortabele wegen- een bijna bevalling op de “straatstenen”, mag het wel eens goed aflopen.
Doc verwijst mama en baby door naar de dichtstbijzijnde kliniek, omdat ook in Haïti een postnatale bloeding dodelijk kan zijn. Good luck, dappere vrouw!
En Violine? Die wordt samen met zusje Viola gewogen en goed bevonden. Doe zo voort, kleine meid!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten