Dag 2

De eerste nacht op Haïtiaanse bodem is zeer goed verlopen: niemand raakte verstrikt in zijn muskietennet (al leek Wim het daar toch even moeilijk mee te hebben), er zaten geen spinnen onder het bed en de warmte en duisternis waren even beklemmend, maar het wende gauw.
Het dagelijkse leven in Akil Samdi start om vijf uur ’s morgens en wees gerust: daar maken de buren je attent op.
Wanneer je tegen half zeven opstaat, heb je het gevoel dat je al een deel van de dag gemist hebt – ’t lijkt dus een beetje op uitslapen bij ons. De meesten van ons zaten zodoende ook om zeven uur aan het ontbijt, dat trouwens zeer uitgebreid en verzorgd is en vooral veel vers fruit bevat. Toen kregen we ook te horen van Jeannine dat de vrouw van de coach bevallen was van een meisje, maar dat diezelfde nacht ook de coach zijn broer gestorven was. Heeft een stervende plaats gemaakt voor een nieuw leven? Leven en dood kunnen zo mysterieus zijn…
Na het ontbijt kregen we een rondleiding op het domein van Jeannine. We hoorden het hele ontstaansverhaal van het centrum en waren verwonderd dat die paar dorre percelen in vijf jaar tijd waren uitgegroeid tot een groene oase met een doordacht grondplan. We zagen de tuiniers aan de slag en leerden heel wat bij over tropische boomsoorten, alternatieve wijzen van gras maaien, aanleggen van kanaaltjes, irrigeren van plantages, …
(Van de dertig boompjes die Toon en Dries twee jaar geleden geplant hebben, bleven er nog vijf over. Ze hebben een goede groeischeut gehad en lijken sterke bomen te worden.)
Hoewel de rondleiding maar een klein uurtje geduurd heeft, stond het zweet op onze ruggen en voelden we ons reeds erg moe. Het middageten en de siësta waren dus erg welkom. Alsof ons parelend zweet de weergoden had geïnspireerd, begon het te regenen. Ideaal weer om de meegebrachte kinderkleren op te vouwen en het allerkleinste te selecteren voor de kleine Violine, die er trouwens goed op vooruit gaat.
De deugddoende verkoeling bleef enkele uren aanhouden en leek de geplande voetbaltraining in de war te sturen. Toch kon dit het enthousiasme van de coaches en kinderen niet drukken en ging de eerste voetbaltraining onder leiding van Pieter door in de regen. De supporters konden een plaatsje zoeken onder de watertoren, waardoor zij droog bleven en des te beter konden toejuichen.
Het avondmaal (mét heerlijke worstjes), een drankje en een kaartspelletje met de kinderen achteraf waren goede afsluiters en het bed lonkte alweer! Onder een onvoorstelbaar mooie sterrenhemel zochten we met onze ‘petzels’ op ons hoofd ons bedje op.
Aan het toilet miste Pieters schoen op een haar na een grote kakkerlak. Gelukkig zocht het beest zijn weg naar buiten.
Nog even
- een klein gilletje slaken wanneer Vincent en Joke een (ongevaarlijke, maar toch grote) spin terugvonden in hun kamer,
- een mislukte poging ondernemen met een schoen (spin was te snel en kroop onder het bed),
- aan alle kanten, met een klein hartje (wat zijn we toch seuten!), het muskietennet goed instoppen … om dan zo toch in slaap te vallen … dromend van wat morgen zal volgen …

Groeten
Ons allen