Eerste verslag

Bonjou!

Maandag zijn we goed aangekomen in de Dominicaanse Republiek. Na het genieten van een lekkere maaltijd kropen we in ons bedje. In slaap vallen vroeg geen moeite, want we waren op dat moment al 24 uur wakker.
Na een verfrissende duik dinsdagmorgen, vertrokken we met een taxibusje richting de grens met Haïti.
In het busje is een volledige Samson & Gert-medley gepasseerd, dat doodde de tijd en verzachtte het hobbelige parcours.
Aan de grens aangekomen, zagen we onmiddellijk het grote verschil van de Dominicaanse Republiek met Haïti. We kwamen ogen tekort. Na het in orde brengen van de douaneformaliteiten, moesten de mannen nodig een sanitaire stop maken. Aangezien er geen voorzieningen waren en de geur ons deed vermoeden dat dit in openlucht mocht gebeuren, namen ze plaats achter het grenshuisje. Een Franse ordehandhaver gebruikte deze aangelegenheid om zijn gezag te laten gelden. (Knappe mannen van de UN, want die kunnen wellicht uuuurenlang hun plas ophouden: nota van Jeannine!)
Omdat Boss Reynold nog niet ter plaatste was, zochten we verkoeling in de schaduw. Vandaar uit konden we het komen en gaan van mensen te voet of op de moto over de dorre plek (parking?) observeren en voor ons leek er een grimmige sfeer te heersen. Misschien was dat ook wel omdat we ons een beetje de attractie van het moment voelden.
Toen we eindelijk in de nieuwe Jeep konden stappen die ons naar Akil Samdi ging voeren, waren we toch lichtjes opgelucht.
Het traject was de eerste kilometers verrassend goed. Een brede, geasfalteerde weg met de nodige verkeersborden! Iets wat we niet in de Dominicaanse Republiek hadden gezien. Een kleine afslag, een zanderige, hobbelige wegel bracht ons naar Akil Samdi. De prachtige natuur en het gebergte in de verte beloofde veel.
Daar maakten we kennis met de bewoners van het centrum die ons zeer vriendelijke begroetten. We kregen een korte rondleiding door het hoofdgebouw en daarna konden we ons installeren in onze kamers. De muskietennetten werden opgehangen en de regels van het huis werden uitgelegd. De kleine Violine stal onmiddellijk alle aandacht en kan nu al rekenen op meerdere verzorgsters en voedsters. (M/V: nota van Jeannine)
De duik in het zwembad deed ongelooflijk veel deugd en we maakten kennis met de zwembadspelletjes van Jetro en Charline.
Tiny, Junel, Katrijn en Laura reden nog (even snel – 20 min heen en 20 min terug) om ijs in Opèch, een dorpje verderop. Toen ze terug kwamen rond half 7, was de schemering al ingezet en konden we aanschuiven aan tafel voor een broodmaaltijd.
Na het eten was het volledig donker, maar de temperatuur daarentegen was nog niet veel gezakt. Onder een prachtige sterrenhemel dronken we een laatste pintje of rum en kregen we te horen dat Jeannine nog een nachtelijk bezoek ging brengen aan de vrouw van de hoofdcoach die op punt stond te bevallen. Hierna zochten we ons bed op en vielen onze ogen snel dicht.

Groetjes van ons allemaal