Het verhaal van Violine…

Ik word geboren op een zonnige dag in mei, mijn zusje Violane komt tegelijk met mij. De aanhef van een lieflijk sprookje? Maar ’t kan verkeren, zeggen ze. Het leven is een strijd, zeggen ze. De gulzige Violane zuigt mijn bloed- en melkarmoedige mama leeg en ik overleef op water en thee en vooral op wilskracht. Al snel word ik een schriel verschrompeld hoopje ellende. Niet om aan te zien, zeggen ze. Zo kan het niet langer, zeggen ze. Ten einde raad roept mijn mama TSL ter hulp waar een leger bleekhuiden zich bezorgd om mij ontfermt. Ze vechten om me te mogen wassen, kleden, voeden, knuffelen, zoenen, te slapen leggen,… En ik? Ik geniet met volle teugen van al die belangstelling. Mijn rimpelige velletje raakt mooi opgespannen, mijn donzige haardos kroest van de pret. Bij de minste tocht wordt groot alarm geslagen: ik krijg een mutsje op en sokjes aan. Straks beginnen ze ook nog sneeuwballen te gooien, die gekke blanken! Als Jeannine wordt opgeroepen om een mama met een epileptische baby te helpen en de vrouwelijke “assistentes” haar geïnteresseerd volgen, krijg ik, gelove wie wil, spontaan de fles van twee buiklopende sukkelaars van witte mannen terwijl ik alleen maar om wat aandacht heb gevraagd. Ik voel me op slag de gekroonde Miss Akil Samdi. En als het dan toch even niet naar mijn zin is, laat ik dat luidkeels merken. Telkens weer bezwijkt er eentje voor mijn schel gekrijs en probeert me te troosten met grappige smoelen en vreemde geluidjes. Dan breng ik wijsgerig mijn linkerhand naar mijn linkerslaap, als om met mijn grote kijkers uitdagend te vragen: “Wie denken jullie wel dat ik ben?” Want samen met mijn zwarte zusje en broers van TSL heb ik algauw mijn plaats in dat blanke bastion veroverd. Ze zouden me niet temmen, ze zouden mijn pamperinhoud niet negatief evalueren, ze zouden me niet doen glimlachen als het hen zint…, zowaar ik Violine heet. Die eerste veldslag heb ik dus dapper gewonnen!
Maar hoe zacht mijn geïmproviseerde wiegje ook is -een reistas met kartonnen wanden en witte lakentjes- hoe zoet de melk uit de zuigfles ook smaakt, ik weet het, en zij weten het ook, dit is niet mijn echte biotoop, ik hoor elders thuis. En zie, wanneer op een zondag in juli mijn ouders op bezoek komen – de timing kan niet beter, net proper gewassen en gekleed en scheurend van de honger- grijp ik spontaan naar mama’s borst. De omstaanders moedigen me instemmend aan en een fiere papa ziet dat het goed is. Dit is het moment om naar huis te gaan waar zusje op me wacht. Een schare TSL-bewoners wuift me wat beteuterd uit – ja, jullie wisten toch dat ik maar eventjes bleef- en in de blauwe pick-up van TSL onderneem ik in de armen van mama mijn triomftocht door het dorp naar huis. De drukte van de markt, het geschud van de auto, niets kan m’n ogen afwenden van m’n mama, mijn mama, mijn roots, mijn toekomst… Papa gaat eerst met een escorte sympathisanten naar binnen langs de voordeur; ik, met mama door de achterdeur waarlangs iedereen “thuis” komt. En op het rieten matje in onze hut komt al vlug m’n zusje naast me liggen, wat onwennig toch. Ik strek m’n armpje naar dat huilende kloontje uit als om haar te troosten. “Stil maar, zusje. Ik ben terug. Alles komt goed. Ik heb een volledige doos babyoutfit meegekregen: lakens, kleren, melk –voor als ons mama weer eens droog ligt- zalfjes, poeders, pampers, zuigflessen en nog zoveel meer. Het team van TSL komt geregeld langs om te kijken hoe het met ons gaat, de sponsorbron uit België droogt nooit op. Papa zal hard werken en sparen om een huisje te bouwen voor mama en haar twee Viooltjes. Jeannine, m’n babysit van elke nacht, zal eindelijk eens rustig kunnen doorslapen.”
Ziezo, nu vallen de stukjes van m’n eerste moeilijke puzzel netjes in elkaar, met een knipoog naar de lieve Blan’s.