Wie zoekt die vindt, wie werkt die wint

Er woonde ergens in een ver land, een klein vrouwtje in een afgelegen dorp. Haar huisje stond vredig te midden van kleine, schamele hutjes en ze deelde kwistig om zich heen al wat ze missen kon. Kommer en kwel, een lach en een traan, het had heel wat slechter gekund… Alleen de weg naar de grote stad – het Ministerie van Wegenbouw had de snelweg kilometers ver omgelegd -, hun zelf getrokken weg, bleef een duivels pad. Het ging over diepe putten en grote plassen, door uit hun oevers getreden rivieren, kortom, een gezellig bezoekje in de stad, een dagje shoppen, een dringend ziekenvervoer, het was telkens weer een heus avontuur waarvan het begin de enige zekerheid was. En de mensen vloeken en ketteren; en het vrouwtje piekeren en tobben.
En ja, ze bedacht een pienter plan dat sterren als Clinton en Ban-Ki-Moon aardig zou doen verbleken en dat een drievoudige Nobelprijs waard was. Haar sponsors uit het verre buitenland lieten zich niet onbetuigd. Aan ’t werk dus: zware stukken lavasteen uit de bergen bijeenrapen en in hoopjes aan weerskanten van de weg verzamelen. Namen oplijsten van liefhebbers voor het harde labeur. Zelfs de directeur van de plaatselijke staatsschool meldde zich aan… De dag van de start van de werken waren ze, niet lang na zonsopgang, in dichte drommen paraat. Ze kregen een kruisje naast hun naam en een plekje in één van de stoere trucks om naar de verschillende werven te schudden en te schokken. Vrouwen, jong en minder jong brachten de stenen ter plaatse, sommigen zelfs met drie tegelijk: één op het hoofd en één op elke hand. Probeert u het zelf ook maar eens, knappe blanke: hoofd rechtop, rug kaarsrecht, armen gebogen, handen naar achter gedraaid. En vergeet hierbij niet de meer dan veertig graden Celsius en de verschroeiende zon. Mannen van alle slag sloegen de stenen stuk met allerlei al dan niet geïmproviseerd materiaal. Trucks pletwalsten de baan effen genoeg om er probleemloos een Olympisch kegeltornooi te organiseren.
Het vrouwtje kwam op inspectie en glimlachte instemmend. Zo groot was haar tevredenheid dat ze op slag loonsverhoging gaf en een groep vrouwen gaven de stenen nog sneller door op de maat van hun eigen meeslepende Creoolse zang en dans. Geen Tantalus-tafereel maar een levende transportband die steen per steen verder wiegde tot aan de truck waar een levende hijskraan ze naar omhoog in de vrachtbak kreunde. Een uitbundig volksspel, zo leek het wel.

De vooruitzichten zijn optimaal. Het einde is in zicht en de bekroning zal drievoudig zijn: hard werk voor een goed loon, genieten van een comfortabele weg naar de stad, samen bouwen aan iets waar gans de gemeenschap beter van wordt (in plaats van alleen maar uit eigen belang woekerhandeltjes op te zetten en voodoopraktijken uit te denken).
Je snapt het al, aandachtige lezer, dit is niet zomaar een sprookje, maar alweer een succesverhaal van Jeannine De Beleyr en haar TSL. Bedankt, medesponsors!